„Rekreacje Mikołajka” to bardzo ciekawy zbiór opowiadań dla dzieci, gdzie autorzy łączą ze sobą wiele ciekawych elementów. Znajdziemy tutaj chwile zabawne i przykre, wzruszające i działające na nerwy. Oczywiści w przygodach Mikołajka więcej jest tych dobrych chwil, a nie tych przykrych i złych. To książka dla dzieci, więc wydarzeń złych nie może być zbyt dużo. Literatura dla dzieci powinna uczyć, a nie pokazywać jak się łamie prawo, jak to bywa w niektórych nieudanych utworach kiepskich autorów. Bardzo ładne jest opracowanie tego zbioru. To połączenie świetnej prozy dla dzieci ze wspaniałymi ilustracjami, których autorem był znany ilustrator i rysownik, współautor komiksu „Asterix i Obelix”. Moje ulubiony opowiadania z tego zbioru to: „Najmilsza pamiątka”, „Reks”, „Rower”, „Tomcio Paluch” „Dzienniczki” i „Uciekam z domu”. To moje ulubione utwory z tego zbioru, jednak wszystkie są na równie wysokim poziomie. Dlatego warto zapoznać się z tego typu twórczością. Bo jest ona niezwykle ciekawa i nietuzinkowa.

Książka niezwykła, cudowna, fantastyczna, wspaniała, boska! Jak można określić inaczej tą książkę? Ja inaczej nie potrafię. Moim zdaniem jest to książka świetna z gatunku tak zwanego thrillera moralnego. Jest to bardzo ciekawa forma przekazy. Od pierwszej do ostatniej strony książka trzyma ta czytelnika w napięciu. Polka autorka pokazała, że Polak potrafi. Polacy często byli słabo doceniani w literaturze, której nie można zaliczyć do głównego nurtu. Jednak coraz mocniej udowadniają, że my także potrafimy pisać dobre książki, nie należące do głównego nurtu. „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. Tytuł jest dość długi, a ja nie lubię długich tytułów. Jednak w tym przypadku się nie przyczepię i nawet nie uznam tego za żadną wadę czy też nawet małą usterkę. Książka napisana jest świetnie. Olga Tokarczuk zadbała w tej lekturze przede wszystkim o odpowiednią narrację, którą ciągle trzyma czytelnika w napięciu. Wyszło jej to naprawdę świetnie. Buduje ona niepowtarzalny nastrój. Akcja toczy się w naszym kraju. Czyli wszystko pięknie!

„Samotność w Sieci” to jedna z moich ulubionych powieści polskich, zwłaszcza jeśli chodzi o powieści miłosne. Autor prezentuje naprawdę świetny poziom i proponuje nam skosztowania apetycznej literatury. Przepraszam za te wręcz kulinarne słownictwo, ale jestem po prostu literackim łasuchem i często porównuje książki do dobrego sytego posiłku. Te słabsze książki są dla mnie mierną przystawką podaną w jeszcze bardziej kiepski sposób. Jednak „Samotność w Sieci”, powieść autorstwa Janusza Leona Wiśniewskiego, to porządny i bardzo syty obiad dla czytelnika. Miałam zaszczyt przeczytać drugą wersję tejże powieści, w której załączone były pewne dodatki, takie jak specjalne komentarze autora utworu oraz jego fanów. Dołączony do drugiej wersji tej książki został też tak zwany post-epilog, który dla mnie jest ciekawym zjawiskiem literacki. Książka ta jest to oczywiście o miłości, a wykorzystany tutaj został tak ciekawy wynalazek jak Internet. Autor porusza bardzo ciekawą tematykę i znalazł na to jeszcze ciekawszy sposób.